Skip to content

Angiograficzna obserwacja po umieszczeniu samorozszerzającego się stentu do tętnicy wieńcowej ad

2 miesiące ago

464 words

W pierwszych 23 z 32 pacjentów leczonych w Tuluzie heparynę podawano podskórnie trzy razy dziennie w celu utrzymania czasu aktywowanej kałaliny-kaolinu (wskaźnik stanu krzepnięcia) przy wartości dwukrotnie przekraczającej wartość kontrolną, rozpoczynając od trzech do pięciu dni przed zabiegiem i następnie przez sześć tygodni. Podczas zabiegu 7 do 32. pacjentów otrzymało dożylnie dodatkowe 10 000 jednostek heparyny i 20 000 do 50 000 jednostek streptokinazy za pomocą infuzji do worka wieńcowego. Aspiryna (100 mg) i dipirydamol (300 mg) były podawane doustnie, począwszy od 24 godzin przed zabiegiem. Od 24. do 32. pacjentów leczonych w Tuluzie podano doustnie antagonistę witaminy K (warfarynę lub acenokumarol), rozpoczęto w dniu zabiegu i kontynuowano przez trzy do sześciu miesięcy. Wstrzyknięcia podskórnej heparyny zatrzymano po osiągnięciu terapeutycznego poziomu doustnego antykoagulanta (Międzynarodowy współczynnik znormalizowany .2,3). W innych ośrodkach na jeden dzień przed zabiegiem rozpoczęto podawanie kwasu acetylosalicylowego (1 g doustnie). Podczas zabiegu podawano heparynę (od 10 000 do 15 000 jednostek) i urokinazę (100 000 jednostek za pomocą infuzji śródczaszkowej). Heparynę podawano dożylnie, a następnie doustnie antagonistą witaminy K przez trzy do sześciu miesięcy, jak opisano powyżej. Aspiryna (początkowo g dziennie i później 100 mg na dobę), dipirydamol (300 do 450 mg na dobę), a także u niektórych pacjentów podawano sulfinpyrazon (400 mg na dobę). Pierwszych czterech pacjentów leczonych w Rotterdamie nie otrzymywało aspiryny. Ilościowa arteriografia wieńcowa
Wszystkie cineangiogramy analizowano w głównym laboratorium w Rotterdamie za pomocą wspomaganego komputerowo systemu analizy sercowo-naczynio-angiograficznej, omówionego szczegółowo w innym miejscu. 7, 8. Ważne kroki zostaną krótko opisane. Wybrane obszary ramki kinowej obejmujące żądany odcinek tętnicy zostały optycznie powiększone, wyświetlone w formacie wideo, a następnie przekształcone cyfrowo. Kontur naczynia ustalono automatycznie na podstawie ważonej sumy pierwszej i drugiej funkcji pochodnej zastosowanej do zdigitalizowanych informacji o jasności. Do określenia interpolowanych wartości odniesienia dla średnicy i pola tętniczego wykorzystano komputerowe oszacowanie oryginalnych wymiarów tętnicy w miejscu niedrożności. Absolutną średnicę segmentu ze zwężeniem oraz średnicę referencyjną mierzono za pomocą komputera, który wykorzystał średnicę cewnika prowadzącego jako współczynnik kalibracji, po skorygowaniu zniekształceń poduszkowych. Interpowany procent zwężenia zwężonego segmentu uzyskano, przyjmując model kołowy i porównując obserwowaną wartość zwężenia z wartością odniesienia. Mierzono również minimalną średnicę światła każdego segmentu bezpośrednio proksymalnego i dystalnego względem stentu. Analizę angiograficzną wykonano przed i po zabiegu angioplastyki, bezpośrednio po wszczepieniu stentu oraz w długoterminowej ocenie kontrolnej u wszystkich pacjentów, z wykorzystaniem średniej z wielu dopasowanych widoków z ortogonalnymi projekcjami, gdy tylko było to możliwe.
ponowne zwężenie
Zastosowano dwa różne zestawy kryteriów w celu określenia częstości ponownego stenozy
[hasła pokrewne: womp gdańsk, stopa konsko szpotawa, retinopatia wcześniacza ]

0 thoughts on “Angiograficzna obserwacja po umieszczeniu samorozszerzającego się stentu do tętnicy wieńcowej ad”

  1. może ktoś wie, jak szybko (w dniach) można i należy podjąc rehabilitację u chorego z nadciśnieniem