Skip to content

Kliniczne spektrum otyłości i mutacji w genie receptora melanokortyny 4 ad 7

2 miesiące ago

555 words

Niższa częstość występowania zgłaszana w niektórych badaniach może być wyjaśniona różnicami w częstości występowania w niektórych grupach etnicznych26, ale może również odzwierciedlać późniejsze wystąpienie i zmniejszenie nasilenia otyłości u badanych osób27. Zdecydowana większość badanych do tej pory osób miała były heterozygotami, zgłoszono tylko jedną homozygotę17 i jedną złożoną heterozygotę18. Zidentyfikowaliśmy pięć dodatkowych homozygotycznych probandów, co pozwoliło nam na bardziej szczegółowe zbadanie trybu dziedziczenia. Odkryliśmy całkowitą penetrację otyłości o wczesnym początku u heterozygotycznych probandów i odkryliśmy, że homozygotyczne probandy były bardziej otyłe niż heterozygoty w tych rodzinach. Tak więc, kodominacja jest najbardziej odpowiednim deskryptorem dla sposobu dziedziczenia, co potwierdza schemat odziedziczenia otyłości obserwowany u heterozygotycznych i homozygotycznych myszy z nokautem Mc4r. Jednakże, mimo że wszystkie homozygoty w rodzinach homozygotycznych probantów były poważnie otyłe, tylko 68 procent heterozygot było otyłych, różnic, których nie można wyjaśnić funkcją in vitro tych mutacji. Ponieważ wszystkie homozygotyczne probandy były pochodzenia indoeuropejskiego, przenikanie mutacji MC4R może się różnić w różnych grupach etnicznych. Biorąc pod uwagę dużą liczbę potencjalnych wpływów na masę ciała, nie jest zaskakujące, że modyfikatory genetyczne i środowiskowe będą miały poważne skutki w niektórych rodowodach. Takie efekty mogą również tłumaczyć różnice w nasileniu fenotypu klinicznego obserwowanego w innych populacjach.
Niedobór MC4R charakteryzuje się wzrostem beztłuszczowej masy ciała i gęstości mineralnej kości, wzrostem liniowym, hiperfagią i ciężką hiperinsulinemią. Większość tych cech obserwuje się u myszy McOr nokautowych, co sugeruje zachowanie odpowiednich szlaków melanokortyny między gryzoniami i ludźmi. Potwierdziliśmy, że spożycie energii ad libitum było znacznie większe u dzieci z niedoborem MC4R w porównaniu z ich nienaruszonym rodzeństwem. To stwierdzenie było zgodne z ich zgłoszonymi zachowaniami poszukującymi jedzenia w sytuacji wolnego życia. Jednakże wszyscy pacjenci z niedoborem MC4R, w tym tacy, którzy byli homozygotyczni pod względem delecji MC4R, mieli niższe spożycie pokarmu ad libitum niż osoby z niedoborem leptyny (Figura 4C), co sugeruje, że niektóre z hamujących wpływów leptyny na spożycie pokarmu mogą być pośredniczone przez inne neuropeptydy.
Nie znaleźliśmy dowodów na poważny deficyt podstawowego wydatku energetycznego u osób z niedoborem MC4R, chociaż myszy z nokautem Mc4r mają 10 procentową redukcję podstawowego zużycia tlenu.28 Może to odzwierciedlać prawdziwą różnicę gatunkową lub subtelne defekty w wydatkach energetycznych człowieka, które mogą być wykrywalne tylko wtedy, gdy zaburzona jest homeostaza energetyczna. U myszy z nokautem Mc4r przekarmienie dietą wysokotłuszczową prowadzi do zwiększonej wydajności paszy i wiąże się z brakiem zwiększenia termogenezy wywołanej dietą, co sugeruje, że MC4R odgrywa kluczową rolę w termogenezie adaptacyjnej. [29]
Wszyscy otyli osobnicy z niedoborem MC4R mieli ciężką hiperinsulinemię. Ciężka hiperinsulinemia, która pojawia się przed wystąpieniem hiperfagii lub otyłości u myszy McOr nokautowych, może zostać zablokowana przez podanie blokera .-adrenergicznego, co sugeruje rolę centralnych szlaków melanokortyny w aktywowaniu sympatycznego napędu trzustki. MC4R bezpośrednio reguluje wydzielanie insuliny u ludzi jeszcze nie zostało ustalone
[hasła pokrewne: stomatologia implanty, wytrzewienie, wyszukiwarka skierowań do sanatorium nfz ]
[hasła pokrewne: twardzina ograniczona, wytrzewienie, niedokwasota ]

0 thoughts on “Kliniczne spektrum otyłości i mutacji w genie receptora melanokortyny 4 ad 7”