Skip to content

st george kudowa zdrój opinie

3 miesiące ago

570 words

TM oznacza obszar błon transbłonowy i JMbbembamowy. Strony akceptora splicingu są podkreślone. Figura 4. Figura 4. Punkty przerwania genomu (panele A i B) i splicing (panel C) genu dla Fip1-podobnego (FIP1L1) do genu dla płytkowego receptora czynnika wzrostu . (PDGFRA). Panel A pokazuje amplifikację genomowych punktów pękania przez łańcuchową reakcję łańcuchową o długim łańcuchu u pacjentów 1, 4, 6, 9, 12, 14 i 17. Odwrotny gen fuzyjny – PDGFRA-FIP1L1 – nie może być amplifikowany, co sugeruje, że nie istnieje, a połączenie FIP1L1 z PDGFRA spowodowane jest usunięciem. Panel B pokazuje sekwencję genu fuzyjnego FIP1L1-PDGFRA dla pięciu pacjentów. W panelu C porównanie sekwencji genomowych FIP1L1 i PDGFRA z sekwencją z odpowiednich komplementarnych DNA ujawnia, że splicing odbywa się za pomocą kryptycznych miejsc splicingowych obecnych w intronach FIP1L1 lub eksonie 12 PDGFRA. Miejsca akceptora donorowego są podkreślone w panelach B i C.
Zaskakująco, FIP1L1 nie było zlokalizowane na chromosomie 1, jak można się było spodziewać z powodu wzajemnej translokacji, ale było około 800 kb powyżej PDGFRA na 4q12 (kontuzja NCBI NT_022853) (Figura 3). Podsumowując, informacje te wskazały, że gen fuzyjny został utworzony przez del (4) (q12) lub t (4; 4) (q12; q12) zamiast t (1; 4) (q44; q12). Fuzję FIP1L1 i PDGFRA potwierdzono przez PCR z odwrotną transkryptazą na RNA i PCR na DNA od Pacjenta (Figura 1D i Figura 4A). Odwrotny gen fuzyjny PDGFRA-FIP1L1 nie został wykryty w RNA ani DNA, silnie sugerując, że fuzja była konsekwencją delecji śródmiąższowej (Figura 1D i Figura 4A).
Częstość występowania FIP1L1-PDGFRA w zespole hipereozynofilowym
Dodatkowych czterech z dziewięciu pacjentów, dla których dostępny był wstępny RNA lub DNA, posiadało gen fuzyjny FIP1L1-PDGFRA. Czterech z sześciu pacjentów z zespołem hipereozynofilowym, którzy nie otrzymali imatynibu, również wykazało posiadanie genu na podstawie analizy RNA lub DNA (ryc. i ryc. 4). Tak więc gen fuzyjny FIP1L1-PDGFRA wystąpił u 9 z 16 pacjentów (56 procent).
Analiza sekwencji DNA z próbek krwi obwodowej siedmiu z dziewięciu pacjentów z genem fuzyjnym potwierdziła, że wszystkie punkty pękania w PDGFRA wystąpiły w eksonie 12 i że kryptyczne miejsca splicingu były stosowane w obrębie intronów FIP1L1 lub w eksonie 12 PDGFRA, aby umożliwić łączenie w splicing. między eksonami FIP1L1 i przerwanym eksonem 12 PDGFRA (rysunek 4). Próby amplifikacji wzajemnych genów fuzyjnych na RNA i DNA zakończyły się niepowodzeniem, wskazując, że wszystkie fuzje były wynikiem delecji na 4q12, a nie na t (4; 4) (Figura i Figura 4).
Nawrót podczas leczenia Imatinibem w połączeniu z Mutacją nabytą w PDGFRA
Pacjent 5, który nawrócił podczas leczenia imatynibem, początkowo nosił gen fuzyjny FIP1L1-PDGFRA i w momencie nawrotu. Postawiliśmy hipotezę, że nawrót można przypisać mutacjom w ugrupowaniu PDGFR., które nadawały oporność na imatynib. Analiza sekwencji domeny kinazy PDGFR. w momencie nawrotu wykazała, że białko fuzyjne uzyskało mutację T674I (Figura 2B). Ta mutacja wystąpiła w regionie wiążącym ATP PDGFR. w tej samej pozycji, co mutacja T315I w BCR-ABL21, 22 (Figura 2C), o której wiadomo, że w tym kontekście nadaje oporność na imatinib. [21]
Wpływ FIP1L1-PDGFR.
Rysunek 5
[podobne: zaburzenia sensoryczne u dzieci, dermatologia dziecięca, artroskopia biodra nfz ]
[przypisy: stopa konsko szpotawa, kawa inka w ciąży, hula hop efekty ]

0 thoughts on “st george kudowa zdrój opinie”